Bir yaz gecesi, saat gece 3 sıralarında, açık havada, elime kağıt kalem alarak; gökyüzüne bakarak yazdığım bir şiir vardı… İşte o şiir…

Şimdi ellere gittin,
Beni kendine yendin,
Yalan mıydı o sözlerin,
Sevgi dolu gözlerin!
Dokunamadığım ellerin,
Hâla aklımda o güzel sesin,
Neden beni terkettin gittin?

Hep “Seviyorum” derdin,
Ne oldu da terkettin?
Herşeyimi alıp da gittin,
Ben sensiz bir hiçim!
Sensiz ben ne halt ederim?
Durmadan ağlayan gözlerim,
Ah sevgilim, seni çok özledim!

Sana “meleğim” derdim,
Gideceğini düşünmedim.
Sen herşeyimdin,
Herşeyim sendin,
Lanet olsun tek seni sevdim,
Beni benden alırdı o gülüşlerin,
Seni çok seviyorum, bebeğim!

Sen yanımda olduğunda,
Daha hızlı çarpardı kalbim.
Karmakarışık hislerim,
Artık ben yaşamak mı isterim?
Eski günlerimizi özledim,
Çaresiz kaderim,
Sen gittin gideli ben gülemedim!

Allah’ım, bu muydu benim kaderim?
Kan ağlıyor gözlerim,
Yaşamak istemeyen bedenim,
Hazır olsun kefenim!
Derin olsun kabirim!
Çürüsün bu cesedim!
Son nefeslerim!
Ben bugün son günümdeyim!

Sebebsiz terkedişin,
Arkana bakmadan gidişin,
Hayatımı bitirdin,
Paramparça kalbim!
Tükendi takatim,
Beni sen mahfettin,
Kaderime lanet ettim!
Herşeyin sebebi sensin!

Yazan: iLker AksoY